ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਸਾਰਾ ਅੰਬਰ ਤੇਰੇ ਲਈ…
ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਸਾਰਾ ਅੰਬਰ ਤੇਰੇ ਲਈ,
ਮੈਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ ਸੁਰਖ ਸਵੇਰੇ ਤੇਰੇ ਲਈ।
ਮੈਂ ਗਫ਼ਲਤ ਵਿੱਚ ਭਟਕਿਆ ਹੋਇਆ ਰਾਹੀ ਸਾਂ,
ਤੇਰੇ ਰਾਹਾਂ ਵਾਲੇ ਕਰ 'ਤੇ ਦੂਰ ਹਨੇਰੇ...
” ਮਿਹਰਬਾਨੀ ਨੀ ਬੜੀ “
ਵੈਣਾਂ ਵਾਂਗੂੰ ਲੱਗਦੇ ਨੇ ਤੇਰੇ ਘਰ,
ਗਾਏ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਨੀ ਸੁਹਾਗ,
ਤੂੰ ਤਾਂ ਮਾਨਣੀ ਐ ਸੇਜ਼,
ਅਸੀਂ ਸੂਲੀ ਟੰਗੇ ਹੋਣਾ ,
ਆਪੋ-ਆਪਣੇ ਨੇ ਭਾਗ।
ਹੋਰ ਵੀ ਕੋਈ ਰਹਿੰਦੀ ਐ...
ਕਿੱਥੋਂ ਲਿਆਈਏ ਚਾਅ…?
ਖੇਤੀਂ ਕੰਬਾਈਨਾਂ ਚੱਲੀਆਂ
ਕਿਸੇ ਨਾਂ ਪਾਏ ਗਾਹ ।
ਤੂੜੀ ਕਣਕਾਂ ਵੇਚ ਵੀ
ਨਾਂ ਕਰਜ਼ੇ ਹੋਏ ਲਾਹ ।
ਘਰ ਦਾਣਾ ਰਿਹਾ ਨਾਂ ਕਣਕ ਦਾ
ਮਰ ਗਏ ਸਾਰੇ ਚਾਅ ।
ਕਾਲੀਆਂ ਬੂਰੀਆਂ...
ਜ਼ਿੰਦਗੀ ……….
ਜ਼ਿੰਦਗੀ ..........
ਬਹੁਤ ਖੂਬਸੂਰਤ ਹੈ
ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਤੂੰ ਜਾਣਦਾ ,
ਤੇਰੀ ਹਾਂਮੀ ਦਾ ਹੌਂਕਾ
ਜਪਜੀ ਦਾ ਸੁਰ ਹੋ
ਸਕੂਨ ਭਰਦਾ ।
ਸਿਖਰ ਦੁਪਹਿਰ ਤੋਂ
ਢੱਲਦੀ ਸ਼ਾਮ ਦਾ ਸਫਰ
ਬਹੁਤ ਥਕੇਵੇਂ ਦਾ ਹੁੰਦਾ
ਪਰ...
ਆਨੰਦ ਵਿਚ ਵਿਘਨ
ਗੁਰਮੇਲ ਸਰਾ
ਮੈਂ ਇਕ ਦਿਨ ਸਿਖ਼ਰ ਦੁਪਹਿਰੇ ਘਰ ਨੇੜੇ ਸੜਕ ਉਤੇ ਲਿਟ ਗਿਆ। ਚੰਗਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ , ਪਰ ਇਕ ਬਜ਼ੁਰਗ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ "ਤੈਨੂੰ...
ਤੇਰੀ ਯਾਦ ਨੇ
ਕਾਰਿਆ ਪ੍ਰਭਜੋਤ ਕੌਰ
ਤੇਰੀ ਯਾਦ ਨੇ
ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ
ਆਪ ਨਾਲੋ ਵੀ
ਦੂਰ ਕਰ
ਗੁੰਮ ਕਰਤਾ ,
ਚੁੱਪ-ਸ਼ਾਂਤ
ਅਡੋਲ ਬੈਠੀ ਹਾਂ
ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਾਂ 'ਚ
ਤੇਰੇ ਨਾਲ ।
ਸਾਹ ਲੈਣੋ
ਵੀ ਡਰਾਂ
ਕਿਤੇ ਬਿਰਤੀ ਨਾ
ਟੁੱਟ ਜਾਵੇ ,
ਭੁਰ...
ਮੈਂ ਵੀ ਕਲਬੂਤ ਹੋਈ
ਕਾਰਿਆ ਪ੍ਰਭਜੋਤ ਕੌਰ
ਮੈਂ ਵੀ ਕਲਬੂਤ ਹੋਈ
ਬੰਦ ਹਾਂ - - -
ਮਿੱਟੀ ਆਪਣੀ 'ਚ ,
ਉਸ ਕਲਬੂਤ 'ਤੇ
ਕਈ ਲੇਪ ਹੁੰਦੇ
ਰੰਗ ਬੁਟੀਆਂ ਦੇ ,
ਮੈਂ ਤਾਂ ਵਲੇਟੀ ਬੈਠੀ ਹਾਂ
ਰਿਸ਼ਤੀਆ...
ਕਾਰਿਆ ਪ੍ਰਭਜੋਤ ਕੌਰ
ਕਾਰਿਆ ਪ੍ਰਭਜੋਤ ਕੌਰ
ਐਮ ਏ, ਬੀਐਡ(ਦਿੱਲੀ ਯੁਨੀਵਰਸਿਟੀ)
(ਮਿੰਨੀ ਕਹਾਣੀ) ਤੱਪਦੀਆਂ ਰੁੱਤਾਂ ਦੇ ਜਾਏ
“ਨੀ ਸਿਆਮੋ ਕੀ ਕਰਦੀ ਐਂ…ਅੱਜ ਬੱਲੀਆਂ ਚੁਗਣ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ। ਮਖਾਂ ‘ਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠੀ ਐਂ”, ਰਤਨੋ ਨੇ ਵਿੰਗ ਤੜਿੰਗੇ ਫੱਟਿਆਂ ਵਾਲਾ ਬੂਹਾ ਖੋਲ ਕੇ ਅੰਦਰ...
ਸ਼ਾਮ ਪਈ -ਅਮਨਜੀਤ ਕੌਰ ਸ਼ਰਮਾ
ਅਮਨਜੀਤ ਕੌਰ ਸ਼ਰਮਾ
ਸ਼ਾਮ ਪਈ ਤੇ ਆਲ੍ਹਣਿਆਂ ਨੂੰ,
ਪਰਤਣ ਜਦੋਂ ਪਰਿੰਦੇ।
ਹਉਕਾ ਭਰ ਕੇ ਬਹਿ ਜਾਂਦੇ,
ਪਰਦੇਸੀਂ ਰਹਿੰਦੇ ਲੋਕ।
ਆਪਣਾ ਘਰ ਤਾਂ ਆਪਣਾ ਈ ਹੁੰਦਾ
ਖਿੱਚਾਂ ਦਿਲ ਨੂੰ ਪਾਉਂਦਾ
ਵਿੱਚ ਉਦਾਸੀ...
























